Allereerst allemaal een hartelijke groet uit het (op dit moment) koude, natte land. Graag wil ik iedereen die via de post zijn of haar belangstelling heeft getoond hartelijk bedanken. Het is hartverwarmend om zoveel kaarten en tekeningen te ontvangen. Ik kan inmiddels een groot deel van de wand van mijn bureau er mee vullen. Er is nog ruimte!
We zijn met de eenheid inmiddels verhuisd naar het noordelijk deel van dit land. Dat was een hele operatie en we zijn er nog niet. Toen we aankwamen waren vooral de voorzieningen om te gaan vliegen klaar, maar onze slaapchalets nog niet. Dat betekende dat we met de eenheid meer dan drie weken in een grote transitietent van de Amerikanen moesten slapen. Soms lagen er wel 200 man in deze tent. Omdat andere eenheden snel doorwisselden, had ik steeds weer andere buren. Ik kan u uit ervaring vertellen dat je dan geen enkele privacy hebt en er dan een heel bijzondere geur hangt. Als ik dit schrijf, zijn we net met de eenheid overgeplaatst naar kleinere tenten. Dat ligt comfortabeler, al is het ’s nachts behoorlijk koud.

Het klimaat is zeer bijzonder. Na een zandstorm zakte de temperatuur in korte tijd tot ver onder nul en hadden we sneeuw. Die bleef drie dagen liggen (het was bewolkt), maar toen de zon eenmaal weer doorkwam, was het opeens weer 25 graden Celsius. Nu hebben we het overdag warm en ’s avonds moet echt extra kleding aan. De verwachting voor de komende dagen is opnieuw sneeuw.
Ik heb het druk als geestelijk verzorger. In een eenheid gebeurt veel, ook wel verdrietige dingen. Al meerdere keren heb ik het overlijden moeten aanzeggen van een familielid uit Nederland. Voor de betrokken militair betekent dit, naast het verdriet, vaak de spannende vraag of we hem of haar op tijd in Nederland krijgen voor de begrafenis. Daarnaast gebeuren er ook dingen met de mensen hier. Mensen moeten terug naar Nederland voor een (spannend) medisch onderzoek. Al met al heb ik veel gesprekken en contacten. Daarnaast probeer ik ook de ‘temperatuur’ (het welbevinden van mensen) binnen de eenheid te meten en daar iets mee te doen richting de staf. Door de vele perikelen rondom de verhuizing betekende dat veel werk en besprekingen.
Elke zondag heb ik ’s morgens om 11.15 uur een dienst. Er komen aardig wat mensen en we hebben het goed met elkaar. Afgelopen zondag heb ik gesproken over het thema ”Hoop” waarbij ik toewerkte naar de Bijbelse conclusie dat alleen de hoop op God nooit beschaamt (Rom. 5:5). Dat alleen hij of zij die op Jezus vertrouwt een anker voor de ziel heeft (Hebr. 6:19). We maken gebruik van de Duitse Kapel. Ook de contacten met de Duitse en Amerikaanse collega chaplains zijn goed.
De situatie hier in het noorden is veel rustiger dan in het zuiden. Dat merken we ook nu de mensen hier al even zijn, hoewel we nog steeds allemaal heel alert zijn op alarmsignalen. De meeste mensen komen nauwelijks van de basis af. Ik zelf heb ook een taak richting militairen op andere plaatsen, dus het komt geregeld voor dat ik (met het vliegtuig) op pad ga om andere eenheden te bezoeken en daar ook een dienst te doen. Dat is heerlijk werk. Mensen waarderen het dat je hen komt opzoeken en zijn blij met de dienst. Ik hoop dat ik u en jou weer een beetje heb bijgepraat. Graag dank ik u nog voor de steun die Margreet en de kinderen ervaren vanuit de gemeente. Het geeft me rust als ik weet dat u om hen heen staat. Vooral sterkt het mij te weten dat we een God hebben Die niet aan tijd of plaats gebonden is. Het loopt Hem nooit uit de hand.
Uw broeder in de Heere,
ds. Pieter